Een nieuw avontuur!
Het is inmiddels al bijna twee jaar geleden dat wij jullie op de hoogte hielden van onze avonturen in Namibie.
Eigenlijk hebben we altijd geweten dat we weer terug zouden keren en 6 maart is het zover. We zullen ditmaal voor vijf weken lang in Gobabis vertoeven om daar onderzoek te doen in het kader van onze afstudeeropdracht. We zijn bezig om een fundament te leggen voor reguliere ondersteuning voor Freedomsquare pre-school, middels de oprichten van een stichting of een werkgroep hopen wij geld en hulpmiddelen in te zamelen ten behoeve van de kleuterschool.

Kijk voor meer informatie over ons project op http://www.freedomsquare.nl

Op deze weblog zullen wij jullie opnieuw op de hoogte houden van onze avonturen in Gobabis en de rest van Namibie.

Jacob van Wieren
Gosse Haarsma

Hallo allemaal,

Zoals jullie allemaal (hebben) kunnen lezen zijn we in Namibie druk bezig geweest met het opzetten van onze werkgroep I&I explorers. Na terugkomst zijn we natuurlijk niet op onze luie bipsen gaan zitten, we hebben verschillende activiteiten ondernomen om onze plannen concreet vorm te geven.
Allereerst hebben Gosse en ik ons bezig gehouden met het schrijven van een projectplan, op dit plan zijn we beide afgestudeerd met een 7. Ikzelf haal op 10 juli aanstaande mijn diploma op, ik heb mijn eindgesprek gehaald met een 8. Gosse heeft eind augustus zijn eindgesprek.
We hebben onze plannen gepresenteerd aan de werkgroep ontwikkelingssamenwerking smallingerland. De reacties waren enthousiast en dit heeft tot gevolg dat we vanaf nu onder deze werkgroep vallen.
Alle informatie over I&I explorers zal binnenkort te zien zijn op onze eigen website http://www.i-and-i.org
Iedereen een prettige vakantie!

Jacob.

Over statistieken gesproken,
Wat ik helemaal vergeten was te vertellen was dat we halverwege maart onze 20.000ste pageview hadden!!!
Tijdens ons verblijf in Namibie hadden we meer dan 100 pageviews gemiddeld per dag.
Het zal nu allemaal wel weer wat teruglopen, maar zodra we weer gaan lezen jullie alles weer op deze site.

Godverdikke, wat is het hier verrekte koud man!
We zijn dus weer heelhuids thuisgekomen, we hadden een voorspoedige reis welke gisterochtend om 5 uur begon en om 12 uur ‘s nachts eindigde.
Het ‘normale’ leven is weer begonnen!
Vanaf deze plaats wil ik de volgende mensen bedanken:

Glagla,
Phemelo,
Bertildis,
Beverly,
Disang,
Kedemogetse,
Rafael,
de rest van de Epukiro rasta gang (waarvan de namen mij ontschoten zijn),
Morotzi,
Obri,
Robert,
Marieke de L.,
Sietske,
Marieke,
Jitske,
Renny,
Tsjerk Hidde,
Naomi,
de overige Nederlandse vrijwilligers en stagiaires,
iedereen in Nederland die ons op welke wijze dan ook ondersteund hebben,
en tot slot alle trouwe bezoekers van deze web-log,

Hopelijk binnenkort of over langere tijd weer nieuwe avonturen!

Wat een chaos allemaal de laatste dagen. De laatste loodjes wegen het zwaarst zeggen ze en dat klopt wel aardig in ons geval.
Tas inpakken, kamer opruimen (en de rotzooi ertussen uit schiften die niet van ons is), afscheid nemen van iedereen, nog even een leuk cadeautje regelen.

Om de één of andere reden ziet Tsjerk-Hidde handel in onderdelen van oude volkswagenbusjes. Nu liggen die onderdelen hier letterlijk langs de kant van de weg dus gisteren heb ik in opdracht van Tsjerk foto’s gemaakt van oude volkswagenbusjes in Epako. Dat was nog een heel avontuur, zo op zondagochtend door Epako. Al om 10 uur ‘s ochtends stonden Disang en kornuiten al bij ons voor de deur met onze eigen ‘Redsie’, het inmiddels zo vertrouwde busje van onze groep vrienden uit Epukiro.
In totaal hebben we 9 of 10 busjes gevonden en gefotografeerd, de één nog verotter dan de ander, maar wel authentiek. Het was prachtig mooi weer en her en der konden we gezang horen van openlucht kerkdiensten. Op een gegeven moment fotografeerde ik een busje, toen ik de bankjes op de foto wilde zetten en de deur open had gemaakt hoorde ik ineens wat gezucht en gesteun. Dit oude busje bleek een woning te zijn! Mochten we onderdelen willen hebben dan konden we die er overigens, tegen een kleine vergoeding, gewoon afhalen.
Na het Epako avontuur hebben we nog even thee bij ons thuis gedronken, Gosse was nog steeds bezig met het welkomstbord, er zitten nu ongeveer 40 uren in en hij was nog lang niet klaar. Het is maar goed dat die jongen er geen uurloon voor krijgt.
Na de thee moesten de heren weer terug naar Epukiro, er was iets met vee dat verkocht moest worden of zoiets. Het afscheid nemen was nemen is officieel begonnen!
We kregen later te horen dat Lyni tegelijk met ons vertrekt, haar moeder is namelijk overleden dus gaat ze zo snel mogelijk terug naar Nederland en er was nog plek in ons vliegtuig.
Later op die middag was het afscheidsfeestje van Marieke dat ze hield voor de kinderen die meededen in het door haar geregisseerde toneelstuk. Dit feestje was bij de Goba Goba lodge. Zonder Gosse (want die moest zijn schilderij nog af maken) zijn we even om het hoekje gaan kijken. Het afscheid was al zo’n emotionele bedoening, niks voor mij allemaal, maar wel cool voor Marieke.
Na een dik uur hadden we het wel gezien daarzo, dus toen zijn we weer naar huis gegaan alwaar een lekkere maaltijd bereid kon worden. De gebakken aardappeltjes met de salade en de zoete maïskolven waren heerlijk.
Na het eten werd ik verblijd met een verassing, Marieke heeft uit Windhoek een CD van Sunny Boy gekocht, een artiest hier uit Namibië die veel hits scoort. Heel cool.
We hebben thuis wat omgehangen en afscheid genomen van ons kind aan huis (Obri).
Omdat het best wel gezellig was lagen we ook best wel laat op bed.

Dit had tot gevolg dat we vanochtend best moe waren en we moesten nog heel veel doen. Ik wilde nog een leuk briefje voor al onze collega’s schrijven, er moesten nog traktaties worden gekocht en ik moest nog geld pinnen voor de stoelen en tafels die Freedomsquare pre-school van de gulle gevers heeft gekregen. Bij wijze van aardigheidje hebben we voor onze collega’s elk nog even 100 dollar bij het briefje ingestopt. We kochten 100 zakjes chips en in de taxi stopte ik nog snel het geld in de envelopjes.
Al deze bezigheden hadden wel tot gevolg dat we te laat op het project aankwamen.
Op het project draaide het vooral om de rapporten, van mijn groep moesten dezen nog bijna allemaal worden ingevuld. Phemelo en ik hebben beide een aantal oefeningen met de kinderen gedaan. Er moest gekeken worden of ze de kleuren kennen, of ze tot 20 kunnen tellen, of ze goed kunnen balanceren en of ze aantallen kunnen herkennen tot 5. Dit ging allemaal van een leien dakje en voor we het wisten was het alweer tijd om gedag te zeggen en de traktaties uit te delen. Er werd uitgelegd dat Gosse en ik terug naar Nederland zouden gaan en Beverly heeft nog speciaal voor ons een heel lelijk liedje gezongen. Het liedje was zo lelijk dat het er mooi over was. Ze had mazzel dat ze bruin is, want anders had ze een dikke rode kop gehad. Ze glinsterde erover! Halverwege het uitdelen van de zakjes chips zagen we al dat er te weinig waren, ik ben toen snel met Glagla naar een in de buurt zijnde supermarkt gefietst. Op deze manier hebben we op het nippertje kunnen voorkomen dat er gehuild werd.
Toen alle kids weg waren hebben we nog afscheid van de collega’s genomen. Echt balen dat we nu al weg moeten zeg! Het is hier ook zo leuk! Vijf weken is ook veel te kort.
Thuisgekomen was het zaak om onze kamer dus op te ruimen en de tassen in te pakken. Later vonden we nog even tijd om naar de mr. Price te lopen. Ik moest nog even een paar sokken hebben (ik kwam net niet uit) en Gosse wilde nog twee broeken kopen. Ik zag tevens een mooie pet, die heb ik ook aangeschaft.
Nadat we tevreden uit de mr. Price weggingen zijn we nog even naar de Shoprite gegaan om lekkers voor in het vliegtuig te kopen. Daarna zijn we naar huis gegaan en nu typ ik dus dit verhaal. Hier laat ik het dan voorlopig maar even bij, de meeste mensen die dit lezen zie ik één dezer dagen wel!
Doei.

Het is zaterdagochtend 7 uur en de wekker gaat, rara wat is er aan de hand? Juist, werk aan de winkel. Aangezien maandag de laatste dag is dat we in Gobabis aanwezig zijn (want dinsdagochtend om 5 uur worden we naar Windhoek airport gebracht) was het tijd dat we onze Engelse versie van ons plan van aanpak af moesten maken. We hadden die middag een meeting met de drie Namibische vertegenwoordigers en voor deze meeting wilden we hen het plan van aanpak geven, zodat ze tot maandag de tijd hebben om ons feedback hierop te geven. Eigenlijk moest alles voor 1 uur af zijn, omdat er na dit tijdstip geen gelegenheid meer is om het verslag af te drukken. Alle winkels gaan hier na 1 uur dicht op zaterdag, dus ook de winkel waar we kunnen printen.
Het bleek nog een hele klus om alles af te maken, maar door de taken efficiënt te verdelen stond ik om kwart over twaalf met het schijfje bij Q-signs speedy printer service. Ik had trouwens mazzel, want ik zag op de deur staan dat deze winkel op zaterdag gewoonlijk om 12 uur sluit.
Gosse en ik sloegen terecht een slaak van opluchting toen ik met vier warme verslagen terug kwam bij ons huis. Er was tijd voor ontspanning, de meeting was pas om 5 uur. We hebben beide even geslapen en verder heb ik nog maar wat vrouwenblaadjes gelezen (bedoeld voor vrouwen, dus geen vrouwenblaadjes bedoeld voor mannen, want die hebben ze hier volgens mij niet).
We zijn met de taxi naar Epako gereden, alwaar we alleen Glagla aantroffen. Kennelijk waren we weer eens op tijd. Glagla zat vol spanning naar de radio te luisteren, want de ‘tough guys’, een voetbalteam uit Gobabis stond in de finale van één of ander toernooi, vergelijkbaar met de KNVB-beker, of Amstelcup of gateratecup of hoe het ding tegenwoordig ook maar mag heten.
Voetbal op de radio of niet, er moest vergaderd worden. We hebben duidelijke afspraken gemaakt over de uiteindelijke vorm die I & I explorers moet krijgen en over de manier waarop we gaan communiceren. Tijdens de vergadering hoorden we ineens overal gejuich vandaan komen, toen Glagla naar zijn radio rende bleek dat de ‘tough guys’ de finale gewonnen hadden na penalty’s. Ik begreep dat dit voor de spelers een leuke opsteker is, naast dat ze een mooie grote beker krijgen, krijgt het team ook nog eens 90.000 namibische dollars, zo’n 12000 euro!
Na een kleine 2 uur waren we uitvergaderd en vroeg Disang ons of we zin hadden om bij hem mais te komen eten bij het kampvuur. Onze andere vrienden uit Epukiro zaten namelijk bij hem thuis. We hadden echter ook al met Robert afgesproken thuis te eten en zo ontstond het plan om de hele delegatie mee te nemen naar ons huis.
Op het laatste moment bedachten we dat we nog aardig wat millipap in huis hadden en er stond ook nog een groenteprutje van de vorige dag. Dit bleek voldoende om zeven monden te vullen, iedereen was vol lof over de maaltijd.
We waren aardig op dreef met zijn allen en hebben eigenlijk de hele avond slap zitten ouwehoeren. Robert voerde het hoogste woord, alleen is er meestal geen touw aan vast te knopen waar hij het over heeft. Hij is een echte slingeraap als het op ‘van de hak op de tak’ aankomt. In het Nederlands is hij soms al moeilijk te volgen, maar in het Engels al helemaal. We keken elkaar regelmatig eens met vragende ogen aan als hij het ineens weer over de dochters van één van de gemeenteraadsleden van Gobabis had terwijl we het de hele tijd over iets totaal anders hadden. Op zich ook wel weer lachwekkend allemaal.
Ondanks het middagdutje was ik om 12 uur nergens meer toe in staat, de gasten hadden overigens ook al een half uur geleden aangekondigd dat ze weg zouden gaan.
Toen ze daadwerkelijk weg waren ben ik direct in bed gedoken en als een blok in slaap gevallen.

Het is nu stiekem al zondagavond en Gosse moet nog steeds het verhaal over vrijdag schrijven. Het is echter niet aan Gosse’s luiheid te wijten dat ik mijn kostbare tijd opoffer om in zijn plaats een verhaal te gaan typen. Gosse is namelijk de godganse dag al bezig met dat welkomstbord dat we aan Freedomsquare pre-school willen schenken. Hij moest vanochtend nog eens beginnen met het verven van het bord en hij is er nu (bijna half acht ‘s avonds) nog steeds mee bezig.
Vandaar.
Laat ik voor de aardigheid het verhaal dan ook maar vanuit Gosse’s perspectief gaan schrijven, zo lijkt het toch nog een beetje Gosse’s avontuur.
Omdat er weer een drukke dag voor de deur stond, die zou beginnen op het project, ging de wekker om 7 uur. Zoals gewoonlijk borstelde ik eerst mijn weelderige bos blonde krullen en begaf me naar de keuken alwaar ik mezelf verwende met een kommetje cruesli met zelfgemaakte sojamelk. Omdat ik nog niet voldoende voldaan was besloot ik mijn kommetje nogmaals met hetzelfde te vullen. Mijn ochtendritueel vervolgde zich met een bezoekje aan het toilet, waar ik zonder enige moeite een halve kilo stront mijn darmen uit drukte. Ja, mijn stoelgang is iets waar Jacob jaloers op kan zijn. Ik snap niet hoe die vent het presteert om een kwartier lang de wc bezet te houden als hij moet poepen.
Omdat de lekke banden van de beschikbare fietsen nog niet gerepareerd zijn, en welke waarschijnlijk ook niet meer gerepareerd gaan worden gedurende onze nog korte periode aanwezigheid alhier, zochten we weer om een taxi. Deze was al snel gevonden, een vlot pratende Herero zou ons naar het project brengen. Onderweg moest er nog even getankt worden. Met veel bombarie en snelheid reed de taxichauffeur al schreeuwend naar de pompbedienden het tankstation binnen.
De chauffeur moest nog iets doen in het winkeltje en hij liet een behoorlijke tijd op zich wachten. Na ongeveer tien minuten kwam hij verontschuldigend weer terug, wat hij nu precies heeft gedaan is mij een raadsel.
We beginnen alweer aardig in ons oude ritueel van te laat komen te komen, hoewel het ditmaal buiten onze schuld om was.
Op het project was iedereen, ondanks dat het vrijdag was, best wel relaxed. Het lesgeven ging ook prima. Samen met Bertildis heb ik rapporten ingevuld. De kinderen deden als het ware een soort examen bij mij. Ze moesten als eerste naar me toe komen om de bodyparts te noemen. Dit ging op zich wel redelijk, hoewel de meeste kinderen moeite hadden met het verschil tussen hun armen en benen. Ze lijken natuurlijk ook best wel op elkaar, ze zijn beide relatief lang en aan het uiteinde zitten wat dikkere stukken vlees met elk (als het goed is) vijf lange slierten. Dus wat dat aan gaat kun je ze ook niks kwalijk nemen. Daarna was het tijd om de kleuren door te nemen, dit ging niet zo heel erg goed. Het grappige was dat alle kinderen allemaal de kleur paars kenden, van de meisjes kan ik me dit wel voorstellen, maar van de jongens had ik toch wel verwacht dat ze een andere kleur zouden kennen. Misschien bestaat deze hele klas wel uit potentiële flikkers. Er was één Owambo-meisje die brue (in plaats van blue) en led (in plaats van red) zij. Het verwisselen van de R en de L is typisch iets voor Owambo’s, maar daar hebben we vast wel eens eerder over verteld. Een gastje uit Jacob zijn klas zei twee jaar geleden eens tegen hem:”Jy plaat Aflikaans pollo pollo’, wat dus eigenlijk “Jy praat Afrikaans Porro Porro” moet zijn. Dit zou dus betekenen dat Jacob slecht Afrikaans spreekt. Over te snel oordelen gesproken…
Tijdens de pauze heb ik een hele serie mooie foto’s genomen, deze zijn natuurlijk op aanvraag altijd te bezichtigen als we eenmaal terug zijn.
Na de pauze hebben we buiten een soort van hindernisbaan gemaakt, dit was bij de kinderen een groot succes.
Toen het twaalf uur was kreeg iedereen ineens een appel, er bleek tussendoor iemand van één of andere organisatie te zijn geweest die een doos vol met appels kwam brengen. Dit was tevens een mooie gelegenheid om de kinderen stil te krijgen, als ze hun bek open zouden trekken tijdens het plaatsnemen in de cirkel dan zouden ze geen appel krijgen. Dit bleek zeer effectief. Aangezien er nog appels over waren toen iedereen weg liep hadden we zelf ook nog profijt van deze gift.
Net als de heenreis zijn we ook weer met de taxi terug gegaan.
Thuis hebben we even lekker wat gegeten, ik heb zelf drie van die lekkere rosti-burgers op brood gedaan met mayonaise en appelmoes, heerlijk!
Na de lunch moest er weer gewerkt worden, ditmaal wederom aan het plan van aanpak. We hebben een aardige slag kunnen maken, maar we hebben het nog niet afgekregen. Op een gegeven moment kwam Disang langs, die zou bij ons blijven eten. Tsjerk zou namelijk om 8 uur voor Disang naar het vrijwilligershuis bellen en daarom hebben we het lijdend voorwerp van deze zin direct maar even uitgenodigd voor het eten. De pot schafte pastasalade met gevulde paprika’s, iets wat we tijdens het huidige verblijf in Namibië nog niet eerder hebben gegeten. Het smaakte verrukkelijk, Disang, zoals een echte rasta betaamt ook vegetariër, wist niet wat hij meemaakte. Het nepgehakt dat hier in grote getale in supermarkten wordt aangeboden was voor hem iets totaal nieuws.
Vlak voor het eten werden we trouwens nog opgeschrikt door ongewenst bezoek. Er kroop een vet gek beest door onze keuken, het was een slang met vier pootjes. Het kroop weliswaar als een slang, dus waarom het beest überhaupt pootjes heeft is mij een raadsel. Als ik ergens een hekel aan heb dan zijn het weekdieren, amfibiën, reptielen, vissen en insecten. Dit dier kwam dus duidelijk uit één van deze categorieën. Voor de veiligheid besloot ik maar op een stoel te gaan staan en Robert’s hulp in te schakelen. Hij werkte het beest op vakkundige wijze ons huis uit met een CDA-pen.
Toen we Disang later over ons avontuur vertelden vroeg hij zich af waarom we het dier niet direct dood hebben gemaakt, hij beweerde namelijk dat dit dier zeer giftig is.
Toen we het eten wilden gaan serveren kwam er opnieuw bezoek, ditmaal van Simon, onze politievriend. Die kerel heeft echt gevoel voor op het juiste moment bij ons aankomen, alsof hij ruikt dat we het eten klaar hebben iedere keer.
Gelukkig was er genoeg te eten en zodoende kon ook hij een bord eten krijgen. Toen we het eten hadden opgeschept begonnen we even over het avontuur dat zojuist in ons huis afspeelde. We waren wel benieuwd of hij wist wat voor soort slang het was. Hij snapte (zoals meestal het geval is) helemaal niks van onze vraag. Eerst vroegen we (in het Engels) of hij wel eens slangen met poten gezien had. Hij antwoordde (zoals meestal het geval is) met:”OK”. Toen we de vraag nogmaals, iets langzamer, stelden:” Do you know the snakes with legs, did you ever saw one?” Antwoordde hij met een iets vollediger antwoord:” It’s OK, I will eat it”. We lagen natuurlijk helemaal in een deuk toen hij dit zei, temeer omdat Owambo’s (en Simon is een Owambo) erom bekend staan dat ze wel eens slangen eten. Hij snapte er helemaal niks meer van. Het eten smaakte hem in ieder geval best, ondanks dat er geen slangen inzaten. Zoals gebruikelijk vertrok Simon al vrij snel na het eten, ditmaal trouwens met Robert, om een bezoekje te brengen aan de witte boeren in the big 5.
Zij liever dan ik, Robert is laatst door één van die boeren op zijn bek geslagen en later heeft hij nog een kopstoot van diezelfde gast gekregen. Misschien dat de aanwezigheid van een politieagent de schade ietwat beperkt houdt.
Jacob, Disang en ik bleven met zijn drietjes thuis achter. Helaas moest Disang al vrij snel weer naar huis, het telefoontje van Tsjerk (de primaire reden van Disang’s aanwezigheid) bleef uit. Het was tien uur, Jacob en ik luisterden nog wat muziek, lazen nog wat lectuur en daarna was het tijd om te gaan slapen. De wekker om 7 uur gezet, omdat er nog veel werk te doen is.

Zoals voorgenomen zijn we vandaag weer ‘gewoon’ naar het project gegaan. Bij het ontbijt zat ik even te tellen hoeveel dagen we nog doorbrengen in het, nu toch wel heel zonnige, Gobabis. Ik kan jullie vertellen: ze zijn op één hand te tellen.
Toch wel weer jammer dat het einde in zicht is, straks zijn we weer in Nederland, dan kan het ‘normale’ leven weer beginnen.
Ons voornemen om naar het project te gaan is misschien niet zo verstandig voor de voortgang van ons plan van aanpak, maar ja, het is ook belangrijk dat we nog even genieten van het werk op de pre-school en van de kinderen.
Ditmaal waren we zowaar alweer op tijd, ook een beetje met voorbedachten rade. We wisten namelijk dat Renny en Jitske ook naar het project zouden gaan en we wilden voorkomen dat zij ‘onze’ groepen snel zouden inpikken. Straks zat ik weer opgescheept met die vervelende kinderen uit Glagla zijn klas, daar had ik echt geen trek in.
We begonnen buiten, met wat kringspelletjes. Kinderen moesten in een rondje om gekleurde boemerangs rennen, zodra we een kleur riepen moesten ze zo snel mogelijk zoveel mogelijk boemerangs van die kleur pakken. Toen de kinderen mochten gaan spelen was het natuurlijk feest met die boemerangs, ze vlogen echt massaal om mijn kop heen. Het mag een wonder heten dat er niemand gewond is geraakt.
Na drie kwartier buiten te hebben doorgebracht was het tijd om binnen aan de slag te gaan. We zijn nog steeds bezig met ‘my feelings’ deze heb ik even herhaald met de kinderen. Halverwege vertelde Phemelo dat hij samen met Glagla naar het gemeentehuis moest. Hij zou met Tinana overleggen wat er georganiseerd moest worden met betrekking tot de overhandiging van het nieuwe schoolgebouw.
Aangezien ik de klas goed onder controle had vond ik dit geen probleem. Ik heb toen tot de pauze in mijn eentje de les voortgezet, iets wat prima lukte. Na het behandelen van ‘my feelings’ ben ik nog even teruggekomen op de kleuren, ik wilde weten of de kinderen ook kleuren aan aantallen konden linken. Ik heb de kinderen om de beurt naar voren geroepen en ze moesten steeds een bepaalde aantal dingen van een bepaalde kleur naar me toe brengen. Dit was voor de meeste kids geen probleem, er waren twee die hier moeite mee hadden, maar dat zijn ook twee probleemgevallen. Eén van die gastjes snapt echt helemaal niks, hij kan geen Afrikaans en Engels, hij kent het verschil niet tussen rondjes of vierkantjes of wat dan ook. Hij let ook nooit op, het is echt iemand die extra aandacht nodig heeft. Als we schrijven dan ga ik altijd met hem apart zitten en geef ik hem makkelijkere oefeningen. Zodra ik weg loop maakt hij er weer een puinhoop van, dan gaat hij lopen krassen of hij loopt gewoon weg. Hij lokt ook heel vaak knokkerij uit en als hij dan klappen krijgt van een ander kind komt hij jankend bij me. Ik ben benieuwd wat er van dit gastje moet komen.
Na de pauze hebben Gosse en ik mijn klas samen onder onze hoede genomen.
Vorige keer heb ik samen met de kinderen ons nieuwe schoolgebouw geverfd, niet in het echt natuurlijk, maar als een soort van kleurplaat. Dit keer wilde ik hier nog wel even op terugkomen, een soort van samenwerkingsopdracht.
Gosse en ik hebben de klas opgedeeld in groepjes van vier. Ieder groepje moest in een grote cirkel zitten die ik op de grond tekende en kreeg een grote stapel legoblokjes. Het samenwerken ging niet bepaald van een leien dakje, iedereen probeerde zoveel mogelijk blokjes in te pikken om vervolgens individueel een school na te bouwen. Gosse en ik hebben toen maar even geholpen met het bouwen van één grote school, van alle blokjes. De meeste kinderen hadden toen in de gaten dat dit eigenlijk veel leuker is. Voordat we het wisten was het alweer tijd om op te houden. De kinderen moesten plaatsnemen in de grote cirkel en na het zingen van ‘good bye my friend’ was het lokaal grotendeels leeg.
We hadden nog een afspraak met Glagla en Phemelo over het verdelen van het geld dat Renny en Jitske en Gosse en ik hebben ingezameld. Na een half uurtje kwamen onze collega’s weer terug van het gemeentehuis, ze keken alleen niet zo vrolijk.
Er was slecht nieuws, het bericht was dat het schoolgebouw niet voor Freedomsquare pre-school bestemd is, in tegenstelling tot eerdere berichten. Er blijkt een heel vuil politiek spel achter deze beslissing te zitten, waar wij en voornamelijk de kinderen de dupe van dreigen te worden. Gosse zal het hoe en wat verder toelichten in een apart verhaal, iets wat we jullie niet willen onthouden en wat ons op het moment erg bezig houdt.
Wat betreft de verdeling van het geld, de bijdrage die Gosse en ik hebben gekregen is voor een deel al uitgegeven (lees: verf, welkomstbord, telefoonlijn en telefoon) en wat we nog over hebben gaan we besteden aan de aanschaf van meubels voor grote mensen. Op deze manier kan het gebouw verhuurd worden als wij geen les geven en kunnen er dus inkomsten gegenereerd worden. Renny en Jitske gaan een kleine verbouwing financieren. Er komt een kantoortje en een opslagruimte zodat het gebouw efficiënter gebruikt kan worden. In het kantoortje komt ook de kopieermachine te staan die I & I explorers gaat sponsoren. Over de kopieermachine hadden we die middag nog een vergadering.
Toen we thuis kwamen hebben we nog snel wat tijd besteed aan ons plan van aanpak en hebben we nog wat gegeten. Verder heb ik nog even geslapen.
We kwamen een half uur te vroeg aan bij de vergadering over de kopieermachine. Gelukkig was de opkomst nu beter dan de vorige keer. Er waren twee nieuwe scholen aanwezig die met ons mee wilden doen. Er zijn onderling goede afspraken gemaakt, hoewel er weinig input was. Het leek alsof alle ideeën van onze kant moesten komen. Eén vrouw (die een baby op haar rug had) heeft de hele vergadering bijna niks gezegd, zelfs als we wat aan haar vroegen antwoordde ze niet. Echt heel maf, dat hebben we wel vaker meegemaakt, van die san-vrouwen waar je niet meer kunt praten omdat ze niks terug zeggen. Ik raakte door die vrouw zelfs een beetje geïrriteerd, kom je met een (goed) voorstel, krijg je er geen terugkoppeling op. Aangezien ik überhaupt behoorlijk chagrijnig was (in verband met dat gedoe omtrent dat schoolgebouw) heb ik mijn mond er maar over gehouden. Het zal ook wel met cultuurverschillen te maken hebben, dat die mevrouw niks zei. Het was al met al een hele maffe vergadering.
Toen we weer terugkwamen hadden we Obri weer over de vloer, die heeft weer met ons meegegeten. We hebben volgens mij weer een nieuw kind aan huis.
Ook onze ouwe vriend Simon kwam nog even langs, hij hoefde echter geen eten, eerst wilde hij niet eens binnenkomen, zat ie door de deuropening te kijken hoe wij zaten te vreten. Apart hoor.
Ik heb Obri allemaal muziek uit Nederland laten horen, hij vond ‘watskebeurt’ van de jeugd van tegenwoordig een cool nummer. Ach, toen ik hem voor het eerst hoorde vond ik hem ook nog leuk.
Na het eten heb ik nog tegen Obri geschaakt, het eerste potje heb ik gewonnen, al vrij snel. Het tweede potje bleef superlang hartstikke spannend, helaas heb ik deze verloren. Ik ben nooit echt een schaakliefhebber geweest, maar ik moet zeggen dat als je niet direct verliest, dat het dan ook nog best wel leuk is.
Van al het denken was ik op een gegeven moment wel aardig moe, om 10 uur lag ik dan ook al op bed.

Net als gister besloten we vandaag nog maar een dagje thuis te blijven van het project om te werken aan ons projectmatige plan van aanpak. Belangrijke zaken die moeten gebeuren, maar wel zonde om de hele dag binnen te zitten als de zon buiten zo lekker schijnt. Maar vooruit, het verstand op nul en aan het werk.
Na een tijdje werden we in onze werkzaamheden gestoord door een witte hond die bij ons aan kwam lopen en onze kat lastig viel. Die hond bleek van de school hier in de buurt te zijn, Wennie du Plessis genaamd. Joana en Marcos zaten daar destijds ook op school.
Het werken op zich ging hartstikke prima, ware het niet dat we ons een beetje op de hoeveelheid hebben verkeken. De tijdnood komt dit keer dus niet door uitstelgedrag, maar puur door een inschattingsfout. Maar we gaan het wel af krijgen, we zouden anders dit weekend naar Windhoek gaan maar dat slaan we nu maar over. Er is hier gelukkig genoeg leuks te doen, naast alle serieuze dingen die we af moeten ronden.
Al gauw kwam Bruce weer even langs. Jacob en ik waren maar met zijn tweeën, en we hadden eigenlijk geen tijd voor hem. Dus was hij weer strontvervelend. Ik stond op het punt hem niet meer te mogen, maar zo ver is het gelukkig niet gekomen.
Later kwam de hoofdrolspeler uit het toneelstuk van Marieke nog even langs. Loyaal als we gewend zijn van onze Afrikaanse vrienden bleef hij gewoon de hele middag hangen. Hij vond het hier gisteravond blijkbaar wel gezellig, en dan heb je er direct een kameraad voor het leven bij hier in Namibië.
De combinatie van deze twee zwarte vrienden bij ons in huis weerhield ons dermate van onze eerder geplande werkzaamheden dat we na twee uur ‘s middags eigenlijk niks meer hebben gedaan. Gezellig, maar ook wel weer zonde van de tijd. Was ik net zo lief wel nog even naar het project gegaan. Maar vooruit, zoals ik al zei was het ook wel gezellig. Die Obri, want zo heet die jongen uit Marieke’s toneelstuk, is echt een vrolijke Frans. En net als Marcos destijds kon ook hij binnen 5 minuten jongleren. Hij vertelde dat hij Marcos nog wel kende van toen hij daar nog op school zat. Dan kwam hij langs in de kantine, pakte hij je sinaasappel af en begon ermee te jongleren. Lollig om dat later te horen.
Om toch niet helemaal uit te sluiten dat we nog wat werk verzetten bleven we maar thuis. Wie weet zou het ineens wat rustiger worden, dan kon er nog mooi even wat gebeuren. Zo kwam het dat we de hele dag thuiszaten, terwijl de zon buiten zijn best deed de boel op te vrolijken. En na een hele dag wordt je daar toch wel ellendig van. In de loop van de middag zijn we nog maar even naar de winkel gegaan, waar we er ineens weer mee geconfronteerd werden dat we midden in Afrika zaten. Al die negers!

Het bleef de rest van de dag een komen en gaan van mensen. Op een gegeven moment stopte “redsie”, de oude bus van Tsjerk Hidde nog voor ons huis, afgeladen met rasta’s. Ze waren dit weekend voor het laatst in Gobabis en wilden nog even vaarwel zeggen. Vriendelijk van ze, en best wel vreemd om afscheid van ze te nemen. Maar we zien ze ooit in de verre toekomst, vast nog wel eens terug. De mannen reden terug naar Epukiro en wij waren weer alleen met Bruce en Obri.

Het was vandaag Roberts beurt om te koken, en hij had zin in een vette hap: (vegetarische) hamburgers met overfrites. Dit viel prima in de smaak, zowel bij Rennie, Jitske, Jacob en ik als bij Obri die nog steeds niet terug naar school was gegaan. Ze hebben op die school altijd ‘s ochtends en ‘s avonds les, en volgens mij was hij aan het spijbelen.
Na het eten kwamen onze nieuwe collega-vrijwilligers uit Nederland nog even langs om te internetten: Eva, Anna-Boukje en Karina. Ze waren inmiddels aardig uitgerust van de lange reis en waren geloof ik al een klein beetje ingeburgerd in het leventje in Gobabis. Eva vertelde toen ze gister aankwam al dat ze mij wel kende, omdat ze altijd bij mijn broertje in de klas had gezeten. Maf, dacht ik nog. Zit je in Afrika en kom je nog een soort van bekende tegen. Dus vandaag vroeg ik op welke school ze dan bij mijn broertje in de klas had gezeten. “Op de middelbare- en de basisschool”, luidde het antwoord. Maar dat betekende dat ze ook bij mij op de basisschool had gezeten! En ineens legde ik de link tussen de verhalen die mijn moeder had verteld over een Eva die vroeger bij mij op school had gezeten en ook voor een tijdje naar Namibie zou gaan, en dat korte moment van herkenning, hier midden in de Kalahari-woestijn. Ik schrok er zelfs een beetje van. Wat een moment van verstandsverbijstering was dat even zeg! Ik had steeds het beeld van een klein meisje uit Wijnjewoude in mijn hoofd en niet een jonge vrouw hier op het zuidelijk halfrond. Het idee wende gelukkig snel en het werd daarna nog een leuke avond.
Ik weet niet precies wat er daarna allemaal precies gebeurde. Volgens mij is Disang nog even langs gekomen. Dat doet hij de laatste tijd wel vaker, tot grote vreugde van Jacob en mij. Wat kan die kerel een verhalen vertellen als hij een keer op dreef is! Maar goed. Het verhaal eindigde waarschijnlijk met twee Friesche knapen die met een tevreden glimlach in slaap vielen, voldaan terugdenkend aan een mooie dag!

We hebben gisteren met Glagla en Phemelo afgesproken dat we vandaag niet om 8 uur op het project zouden komen. We hebben ze uitgelegd dat we nog een projectmatige plan van aanpak af moeten maken en dat we dit hen ook ter beoordeling voor willen leggen. Dit was natuurlijk prima. We zouden wel om 12 uur even langskomen om samen met Renny en Jitske te gaan overleggen waar Freedomsquare pre-school nog geld voor nodig heeft. Aangezien wij ook nog een bedrag hebben is het handig om dit even op elkaar af te stemmen
Onze aanwezigheid zou toch niet zo erg gemist worden, ten eerste redden zij zich op het gebied van lesgeven ook best zonder ons en ten tweede zouden onze Hollandse collega’s Renny en Jitske dus ook komen.
Er moesten nog wel briefjes voor de andere kleuterscholen uitgeprint en bezorgd worden. Nog voor acht uur hebben we deze bij de municipaliteit afgedrukt zodat Renny en Jitske ze bij ons op konden halen. Ondanks dat we dus niet naar Freedomsquare pre-school moesten in de vroege ochtend, hadden we het toch nog smoordruk. Het was ook maar goed dat we de wekker om 7 uur hadden gezet.
Nadat alle briefjes-formaliteiten waren afgehandeld konden we aan de slag met ons schoolwerk. Zoals ik al eerder verteld heb, heb ik de oriëntatiefase van ons strategische plan van aanpak al uitgewerkt. Deze moest naar het Engels vertaald worden. Gosse zou intussen bezig met de definitiefase, hierin wordt de probleemstelling van ons project uitgediept en zo mogelijk meetbaar gemaakt. Een behoorlijke lastige klus kan ik jullie vertellen. Net als het vertalen van de oriëntatiefase trouwens, aangezien er nogal wat moeilijke woorden in voor komen moest het woordenboek er regelmatig even bij komen. We hebben een mooi werkplekje weten te creëren, we gingen beide aan het uiteinde van het bureautje zitten dat op onze slaapkamer staat. Ik mocht Robert zijn laptop lenen, zodat ik hier mijn tekst op kon vertalen. Op deze manier konden Gosse en ik tegelijkertijd overleggen.
Het zag er allemaal behoorlijk high-tec uit, twee van die laptops op een tafeltje, dit moeten de tuinmannen ook hebben gezien. Er waren weer gevangenen in de weer om onze tuin ‘op te knappen’, aan het einde van de dag waren alle planten weg!
Tussendoor was er gelukkig even gelegenheid om even rustig aan te doen. Door de kier van onze slaapkamerdeur zag ik dat Marieke druk in de weer was om dingen te regelen voor haar vertrek. Het officiële afscheid werd bezegeld met een stuk appeltaart. Ik dacht eerst nog dat er gehakt in de taart zat, zo leek het wel, maar het smaakte niet zo. Waarschijnlijk was het soort gemalen noot ofzo, van dat korrelige bruine spul dat ook in Baklava zit.
Tot onze verbazing kwamen Renny en Jitske om half 12 ineens aanzetten, terwijl we om 12 uur hadden afgesproken op Freedomsquare pre-school. In het kader van Marieke’s afscheid is de afspraak verplaatst naar donderdag. Ook prima, zo konden Gosse en ik mooi nog even verder met ons verslag. Toen het tijd was om afscheid te nemen moesten alle meisjes natuurlijk weer huilen, altijd hetzelfde liedje, maar goed, daar zijn het tenslotte ook meisjes voor.
Nadat Marieke was vertrokken zag ik ineens drie witte meisjes bij het hek staan. Nadat ze een tijdje onze richting op hebben staan kijken zouden ze weer weg lopen. Ik vond het nogal verdacht, drie van die Europees ogende witte meisjes, dus heb ik ze maar even geroepen. Het bleken drie nieuwe Nederlandse vrijwilligsters te zijn. Anna-Boukje, Carina en Eva. Ze gaan bij het bejaardentehuis werken, daar gaan ze ook wonen. Net als hun lerares Maria. Daar moet je ook maar zin in hebben, met je lerares op je stageplek gaan wonen. Hoewel, ik zou best met Jaap Ikink op Freedomsquare pre-school willen wonen.
Gosse en ik hebben na het afscheid en de kennismaking nog even flink doorgewerkt, het zweet liep me zowat bij de kop neer. Gosse had zweet in zijn naad, daar gaat hij altijd als eerste zweten, vertrouwde hij me laatst toe.
Na het eten hebben we nog stug doorgewerkt en om een uurtje of negen hadden we er zowaar een dertien-urige werkdag op zitten. ‘s Avonds hebben we nog even buiten zitten chillen met Marieke, Robert en twee jongens uit het toneelstuk van Marieke. We hebben elkaar moppen verteld, wat natuurlijk hilarisch was.
Met een voldaan gevoel zijn we nog voor half elf op bed gegaan.